Omzeilende links

Geen categorie

Opbrengst marathon-actie € 1200,-

Op 28 oktober liep Eline Terpstra de marathon van Venetië  en zamelde daarmee geld in voor Kasisi. Veel sponsoren hebben haar gesteund.
Zelf schrijft Eline over haar ervaring in Venetië:

” Op 28 oktober liep ik mijn eerste marathon. Wat een ervaring! Vanaf de eerste helft van 2018 volgde ik een strak voorbereidingsprogramma. Sinds juli liep ik al een halve marathon per week of verder en daarnaast nog 3 à 4 andere trainingen. Geen zin, was geen optie. Moe was toch doorgaan. En accepteren dat je bij een tocht van +30 km gewoon stukken hebt waarop je je niet zo goed voelt, dat hoort erbij. Gaandeweg werd ik sterker en liep ik beter.
Tegelijkertijd sprak ik met het bestuur van Kasisi over de mogelijkheid om er een sponsorloop van te maken. Mijn doel was niet alleen om die marathon van 42 km netjes uit te lopen, maar ook om met elke kilometer geld in te zamelen voor de kinderen van het kindertehuis Kasisi in Zambia. Het tehuis, en dus hun toekomst, is afhankelijk van bijdragen van anderen.
Ik dacht tijdens het lopen geregeld aan mijn ouders en aan de nonnetjes bij Kasisi die zich elke dag voor kinderen inzetten.  Alle kinderen die onderweg stonden te kijken heb ik een ‘high five’ gegeven, snoepjes uitgedeeld aan andere lopers en een man met een geamputeerde been een hart onder de riem gestoken onderweg. Wat knap als je dan toch meedoet! En wat zal hij, en de wheelers (mensen die met rolstoel meededen) een zware finish gehad hebben…
De marathon zelf hadden we hoosbuien en continu wind tegen, maar achteraf herinner ik me vooral de 4 km lange brug die Venetië met het vaste land verbond. Met windkracht 6 tegen, toch blijven gaan, terwijl iedereen om me heen inclusief een groepje ‘stoere jongens’ waarmee ik opliep ging wandelen. Laten zien wat je waard bent. En toen in Venetië zelf op kilometer 37 of 38 ongeveer, dacht ik; nu kan ik versnellen, ik voel me nog goed, geen man met de hamer gezien. Maar toen, net om de bocht bij km 39, stond het water ineens tot aan mijn enkels. En ik wist dat ik nog een heel stuk moest langs de kade, dus op het eerste bruggetje van de 14 trok ik mijn schoenen uit. Daarna raakte ik de tel kwijt qua brugetjes, maar wat maakte het eigenlijk nog uit? Gewoon blijven gaan, blijven rennen want je hebt niks te verliezen. Drie kilometer nog dacht ik, mijn vrienden wachten bij de finish op me, en ik moet onderweg natuurlijk die toeristen ook wat te kijken geven. Want het was ook wel lollig zo.
Net na 5 uur lopen ben ik gefinisht op sokken! Mijn startnummer werd niet gemeten. Die hing nog maar aan één speldje en had ik dus onder een riem gestoken. Hierdoor kreeg ik geen officiële eindtijd want ik heb met mijn schoenen in de handen nog een tijdje doorgelopen (kan ik hier ergens iets eten jongens?) en toen pas het horloge uitgezet. Waarschijnlijk was het me gelukt om de marathon in 4:45 te lopen als het weer niet zo had tegen gezeten, maar de ervaring zelf was fenomenaal. Dat startnummer gaat komend weekend op de post naar Zambia, samen met ruim 250 ballonnen. Want al met al hebben we 1200 euro opgehaald en dat lijkt me wel een klein feestje waard daar”.